Zwolnienie z podatku szkoleń pracowniczych – zagadnienia ogólne

Szkolenia dla pracowników, związane z wykonywaną pracą na konkretnym stanowi-sku pracy, stały się już standardem. Jednakże ciekawe szkolenia, pozwalające pracownikowi efektywnie podnieść kwalifikacje zawodowe, dopiero zaczynają być postrzegane jako benefit pożądany przez pracowników.

Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy były wątpliwości dotyczące rozliczania szkoleń bezpośrednio niezwiązanych z danym stanowiskiem pracy, ale podnoszących kwalifikacje zawodowe pracownika z punktu widzenia podatku dochodowego od osób fizycznych. Zwolnienie z podatku, przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT), w brzmieniu obowiązującym do 16 lipca 2010 r. było nieprecyzyjne, gdyż zwalniało z podatku koszty poniesione na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i zdobywanie wykształcenia ogólnego przez pracownika, odsyłając do odrębnych przepisów, które nie były uregulowane wprost w przepisach rangi ustawowej. Pojawiały się różne stanowiska prezentowane przez organy podatkowe (np. interpretacja Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie, sygn. 1472/DPC/415-50/07/PK, w której organ stwierdził, iż wolna od podatku jest wyłącznie wartość świadczeń przyznanych przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych, jeżeli dokształcanie prowadzone jest przez podmioty posiadające akredytację Ministra Edukacji i Nauki). Wynikiem niekorzystnego  stanowiska prezentowanego przez aparat skarbowy były liczne spory z organami podatkowymi, czego efektem był szereg orzeczeń sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Warszawie, sygn. III SA/Wa 1915/07). Sytuacja podatników zmieniła się w wyniku wydania w dniu 31 marca 2009 r. orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny (sygn. K 28/08), który stwierdził, że art. 103 Kodeksu pracy wskazujący, że pracodawca w zakresie i na warunkach ustalonych w rozporządzeniach ułatwia pracownikowi podnoszenie kwalifikacji zawodowych, jest niezgodny z konstytucją. Powstała więc konieczność zmiany zasad regulujących kwestie podatkowe dotyczące kosztów przeznaczanych na podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Z dniem 16 lipca 2010 r. weszły w życie przepisy zmieniające Kodeks pracy oraz art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o PIT, który obecnie wskazuje, iż wolna od podatku jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego. Obecnie odrębnymi przepisami są m.in. przepisy zawarte w rozdziale III Kodeksu pracy, a nie jak dotychczas w przepisach rozporządzenia. Wystarczy więc, aby szkolenie było związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, o których stanowią przepisy Kodeksu pracy – wówczas jego wartość dla pracownika jest objęta zwolnieniem z podatku. Zgodnie z art. 1031 § 1 Kodeksu pracy, podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się jako zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą. Należy zauważyć, że obecnie obowiązujące zwolnienie od podatku pomija wydatki pracodawcy związane z wykształceniem ogólnym pracownika, wskazując wprost, iż zwolnieniem objęte są tylko wydatki poniesione na podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Jednakże ustawodawca nie wprowadził żadnych dodatkowych warunków, jakie musi spełnić podmiot, który szkoli pracowników. Firma szkoleniowa nie musi się starać o państwową akredytację, program szkolenia nie musi być także dostosowany do urzędowych wytycznych. Pozostawiono więc wybór firmy szkoleniowej osobom najlepiej zorientowanym i znającym potrzeby organizacji, czyli pracodawcom. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że motywowanie pracowników wartościowymi szkoleniami podnoszącymi kwalifikacje zawodowe jest – pod kątem podatkowym – bardzo atrakcyjne, gdyż wartość świadczeń sfinansowanych dla pracownika podlega zwolnieniu od podatku dochodowego, a dla pracodawcy stanowi koszt uzyskania przychodów.

Paweł Celiński

Zawsze mówiłam, że możesz wszystko, tylko przestań się bać.

Agnieszka Rylik

Pobierz wydanie 07-08/2019

Zobacz również

Strajk a wynagrodzenie za pracę i benefity

Wynagrodzenie za pracę jest przeważnie rozpatrywane jako podstawowe uprawnienie pracownika, nierozerwalnie związane ze świadczeniem pracy, stanowiąc jego odpowiedni ekwiwalent i przeciwwagę. Może jednak dojść do sytuacji, w której pracodawca nie będzie miał obowiązku wypłaty wynagrodzenia, pracownik zaś nie będzie mógł skutecznie temu przeciwdziałać.

Dwie instytucje

Badania przeprowadzone we wrześniu 2017 r. roku przez Kantar TNS „Czy pieniądze szczęścia nie dają?” pokazują, że Polacy najwyżej cenią sobie wynagrodzenie i jest ono wskazywane jako czynnik decydujący przy zmianie zatrudnienia. Wśród innych aspektów mogących mieć znaczenie dla takiej decyzji znalazły się świadczenia pozafinansowe.

Sposoby regulowania świadczeń pozapłacowych

Pracownicze świadczenia pozapłacowe, czyli tzw. benefity pracownicze, stanowią istotną część wynagrodzenia pracownika. Instytucja ta nie została usankcjonowana w treści przepisów Kodeksu pracy, stąd ich wprowadzenie do systemu wynagradzania w sposób jasny i przejrzysty nierzadko wymaga wprowadzenia odpowiedniej regulacji.

Ta strona wykorzystuje pliki cookies (niewielkie pliki tekstowe przechowywane przez przeglądarkę internetową na urządzeniu użytkownika) m.in. do analizy statystycznej ruchu, dopasowania wyglądu i treści strony do indywidualnych potrzeb użytkownika. Pozostawiając w ustawieniach przeglądarki włączoną obsługę plików cookies wyrażasz zgodę na ich użycie. Jeśli nie zgadzasz się na wykorzystanie plików cookies zmień ustawienia swojej przeglądarki. Więcej znajdziesz w Polityce Prywatności.