Benefity dla obcokrajowców

Jedna z interpretacji podatkowych z 2019 r., o której wydanie ubiegał się polski pracodawca zajmujący się produkcją urządzeń oraz ich montażem na terenie Polski podjęła zagadnienie zapewnienia pracownikom z Ukrainy pomieszczeń socjalnych z możliwością noclegu. Jak pokazuje badanie Grupy Personnel Service wśród benefitów oferowanych obywatelom Ukrainy najczęściej znajdują się: pomoc w załatwieniu formalności, bo aż 49 proc., świadczeń socjalnych - 39 proc. oraz mieszkania 30 proc.

Z cytowanego wyżej badania wynika, że 18 proc. pracodawców zapewnia pracownikom z Ukrainy darmowy transport do miejsca pracy, a 14 proc. wyżywienie. Na ostatnim miejscu znalazł się Internet, do którego pracodawca oferuje obcokrajowcom także bezpłatny dostęp.

Stanowisko Wnioskodawcy

Stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 4 października 2019 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie niepowstania przychodu z tytułu nieodpłatnego udostępniania obywatelom Ukrainy zatrudnionym na podstawie zawartej umowy zlecenia lub świadczenia usług: narzędzi, materiałów oraz pomieszczeń socjalnych bez możliwości wypoczynku nocnego zostało uznane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej za prawidłowe. W związku z powyższym wnioskiem płatnik mógł zastosować w ww. sprawie stawkę podatku wynikającą z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub nie pobierać podatku zgodnie z taką umową wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik przedstawił mu certyfikat rezydencji potwierdzający jego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym kraju.

Pomieszczenia socjalne z możliwością noclegu

Zwróć uwagę, że polski pracodawca zajmujący się produkcją urządzeń oraz ich montażem na terenie Polski, jak wynikało z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jako jeden z benefitów zdecydował się na zapewnienie pracownikom z Ukrainy pomieszczeń socjalnych z możliwością noclegu. Pracownicy byli zatrudnieni na podstawie umowy zlecenia i świadczenia usług.

Zatrudnieni przez Wnioskodawcę zleceniobiorcy nie wykonywali wolnego zawodu, jak również nie należeli do grup wymienionych w art. 15 ust. 4 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Kijowie w dniu 12 stycznia 1993 r. Zatrudnieni pracownicy wykonywali na rzecz polskiego pracodawcy prace ślusarskie oraz monterskie zlecone przez Wnioskodawcę. Nie prowadzili oni także działalności gospodarczej w zakresie zawartych umów.

Certyfikaty rezydencji oraz zezwolenia pracowników

W ww. sprawie, która była przedmiotem interpretacji podatkowej, pracownicy przedstawili certyfikaty rezydencji oraz wszelkie zezwolenia konieczne do zatrudnienia w Polsce. Ponadto w celu prawidłowej organizacji pracy w siedzibie pracodawcy, udostępnił nieodpłatnie niezbędne narzędzia, materiały, odzież ochronną oraz pomieszczenia socjalne z możliwością nocnego wypoczynku z obowiązkiem zwrócenia ich lub rozliczenia się po zakończeniu wykonania zlecenia.

Zauważ, że w związku z powyższym organ wydający interpretację podniósł zagadnienie certyfikatu rezydencji jako mającego wpływ na opodatkowanie pracownika. Organ podatkowy wskazał, że certyfikat rezydencji jest dokumentem potwierdzającym określony stan faktyczny – miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku podatników podatku dochodowego od osób fizycznych jest miejsce zamieszkania.

Organ podatkowy zwrócił ponadto uwagę, że certyfikat rezydencji stanowi środek dowodowy (wyłączny) posiadania rezydencji podatkowej w określonym kraju, czego stwierdzenie umożliwia płatnikowi zastosowanie postanowień stosownej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Organ podniósł także, że należy uznać, że uzależnienie stosowania opodatkowania przewidzianego w odpowiedniej umowie w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu zatrudnionego pracownika (we wskazanym zakresie) od przedstawienia certyfikatu rezydencji oznacza, że fakt posiadania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium określonego państwa nie może być dowodzony w inny sposób, aniżeli za pomocą tegoż certyfikatu.

Kiedy występuje nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy?

Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Wątpliwości pracodawcy odnośnie opodatkowania

Zauważ, że zatrudniając obcokrajowców jednocześnie pracodawca polski popadł w wątpliwość czy jest zobowiązany do obliczania i wpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od udostępnianych nieodpłatnie narzędzi, materiałów, odzieży roboczej oraz pomieszczeń socjalnych, w tym z możliwością wypoczynku nocnego, zleceniobiorcom lub świadczeniobiorcom będącym obywatelami Ukrainy? Jego zdaniem udostępnienie powyższych nie podlega opodatkowaniu podatkiem odchodowym.

Kryterium miejsca zamieszkania

Wobec powyższego organ podatkowy rozpatrując wniosek wziął pod uwagę kryterium miejsca zamieszkania pracowników obcokrajowców oraz braku takiego miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wskazał na treść art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) zgodnie z którym osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Ponadto w myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Organ także wskazał, że stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy – osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził także, że „ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).”

Nie każde świadczenie na rzecz pracownika podlega podatkowi dochodowemu

Zauważ, że przy wydawaniu interpretacji podatkowej rozpatrujący wniosek podniósł także kwestię, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wskazał przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wg którego katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców jest otwarty i podlega rozwojowi, a w ustawie podatkowej nie jest możliwe w związku z tym wyliczenie wszystkich przysporzeń pracowniczych. Organ zwrócił uwagę przy tym, że w przypadku umowy cywilnoprawnej zawartej z osobą, o której mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, płatnik stosuje stawkę podatku wynikającą z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub nie pobiera podatku zgodnie z taką umową wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik przedstawi certyfikat rezydencji potwierdzający jego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym kraju.

W związku z powyższym pracodawca ubiegający się o interpretację podatkową nie był zobowiązany w przedstawionym stanie faktycznym do obliczania i wpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od udostępnianych nieodpłatnie narzędzi, materiałów, odzieży roboczej oraz pomieszczeń socjalnych, w tym z możliwością wypoczynku nocnego, zleceniobiorcom lub świadczeniobiorcom będących obywatelami Ukrainy.

Podstawa opracowania:
Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3.12.2019 r. 0115-KDIT2-2.4011.402.2019.1.HD

Anna Słowińska
prawnik, prezes zarządu Fundacji Lepsze Prawa Człowieka

Muzyka jest dla mnie bardzo ważna.

Michał Bajor

Pobierz wydanie 10/2020

Zobacz również

Ta strona wykorzystuje pliki cookies (niewielkie pliki tekstowe przechowywane przez przeglądarkę internetową na urządzeniu użytkownika) m.in. do analizy statystycznej ruchu, dopasowania wyglądu i treści strony do indywidualnych potrzeb użytkownika. Pozostawiając w ustawieniach przeglądarki włączoną obsługę plików cookies wyrażasz zgodę na ich użycie. Jeśli nie zgadzasz się na wykorzystanie plików cookies zmień ustawienia swojej przeglądarki. Więcej znajdziesz w Polityce Prywatności.